ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ (2026)

Πρώτα έρχεται η ξηρασία: εβδομάδες άνυδρης ζέστης, κιτρινισμένο γρασίδι και μια πόλη που λέγεται Φρέντσιπ (φιλία!) να περιμένει με κομμένη την ανάσα κάτι να έρθει από τον ουρανό. Μια γυναίκα βγαίνει τρεκλίζοντας από ένα χωράφι με καλα- μπόκια που ξεραίνονται, σπαρταρώντας σε κατάσταση υστερίας, και ο Τζέικομπ Χάν- σεν –σερίφης, νεκροθάφτης, ιεροκήρυκας, ο άνθρωπος που έχει αναλάβει την ευθύνη για όλους– τη φέρνει μέσα για να πεθάνει. Ό,τι ακολουθεί κλιμακώνεται σαν πυρετός: η διφθερίτιδα τρυπώνει από σπίτι σε σπίτι, και ο βίαιος κλοιός της, που φιμώνει τα θύματά της, γίνεται καθρέφτης για όλα όσα έθαψε ο Τζέικομπ όταν γύρισε από τον πόλεμο. Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Στιού- αρτ Ο’ Ναν, το ντεμπούτο της Ντάρα Βαν Ντούσεν, Μια προσευχή για τους μελλοθά- νατους, είναι γυρισμένο με αυστηρές γωνίες, στατικότητα και σε τόνους της σέπιας, λες και η ίδια η κάμερα είναι παγιδευμένη και ψάχνει διέξοδο – ώσπου φτάνει η πυρκαγιά και ολόκληρο το κάδρο βάφεται στο χρώμα του αίματος. Ο Τζόνι Φλιν αποτυπώνει τη σταδιακή κατάρρευση του Τζέικομπ με τη φρικτή γαλήνη ενός ιεροκήρυκα, ενώ ο Τζον Σι Ράιλι υποδύεται τον γιατρό και καλύτερο φίλο του: η λογική απέναντι στην πίστη, δύο άντρες που προσπαθούν να κρατήσουν έναν κόσμο όρθιο καθώς αυτός φλέγεται. Μια αμερικανική αποκάλυψη μικρής κλίμακας, βιβλική και αμείλικτη, και ένα απρόσμενο ευρωπαϊκό γουέστερν δοσμένο μέσα από ένα διεισδυτικό γυναικείο βλέμμα.