ΤΟ ΦΕΓΓΆΡΙ ΕΊΝΑΙ ΠΑΤΈΡΑΣ ΜΟΥ Γκιόργκι Οβασβίλι George Ovashvili (2025)

Κάπου ανάμεσα στο Ντερσού Ουζαλά του Ακίρα Κουροσάβα και στους σιωπηλούς, στοιχειακούς ρυθμούς του Τέρενς Μάλικ, ο Γκιόργκι Οβασβίλι επιστρέφει στα ομιχλώδη υψίπεδα του Νησιού του καλαμποκιού, που του χάρισε την Κρυστάλλινη Σφαίρα στο Κάρλοβι Βάρι, αφήνοντας πίσω το νησάκι στο ποτάμι για βουνά που είναι εξίσου αδυσώπητα όσο και εκθαμβωτικά. Ένας πατέρας και ο γιος του, που ουσιαστικά δεν γνωρίζονται, ξεκινούν μαζί για αυτό το άγριο τοπίο, κουβαλώντας ένα τουφέκι, μια οικογενειακή καταγωγή και όλα όσα έμειναν ανείπωτα ανάμεσά τους. Το δάσος γίνεται εξομολογητήριο, σχολείο και, τελικά, κάτι που μοιάζει περισσότερο με όνει- ρο παρά με πραγματικό τόπο, καθώς μνήμη και πραγματικότητα θολώνουν ώσπου ούτε ο Τόμα ούτε ο θεατής μπορούν πια να ξεχωρί- σουν τι ανήκει στη μνήμη και τι συμβαίνει στ’ αλήθεια. Η κάμερα του Χρήστου Καραμάνη στέκεται με υπομονή στην ομίχλη, την πέτρα και τη γραμμή των δέντρων, σαν να εμπιστεύε- ται περισσότερο τη σιωπή παρά τα λόγια, ενώ κάτω από κάθε σκηνή αιωρείται μια μουσική με κυρίαρχα τα έγχορδα, σαν καταιγίδα που δεν έχει ακόμη ξεσπάσει. Αν και δηλώνει ήδη από τους τίτλους αρχής ότι βασίζεται σε αλη- θινή ιστορία, η ταινία δεν είναι τόσο μια πλοκή που παρακολουθείς όσο μια ατμόσφαιρα μέσα στην οποία κατοικείς: ανεπίλυτη, στοιχειακή και στοιχειωμένη από μια κληρονομιά, πολύ πριν καταλάβεις τι ακριβώς είναι αυτό που κληρονομείται.