MEMORIZU (2026)

Κάποιες φωτογραφίες τις τραβάμε εμείς. Άλλες τις ανακαλύπτουμε αργότερα – φωτο- γραφίες που κάποιος τράβηξε για εμάς, ίσως επειδή μας αγάπησε αρκετά ώστε να πατήσει το κλείστρο. Ο Γιούτα ταξιδεύει από το Τόκιο σε μια μικρή πόλη του Κιούσου για να φροντί- σει τον πεθερό του, τον Μακότο, του οποίου το παλιό φωτογραφείο εξακολουθεί να εμφα- νίζει φιλμ με τον αργό, παραδοσιακό τρόπο, καρέ καρέ, σαν κάθε εικόνα να προορίζεται να διαρκέσει. Μακριά από τη σύζυγό του, την Γιούκι, και την κόρη τους, την Χάνα, κρατά επαφή μαζί τους μέσα από μια σειρά από βίντεο στο κινητό: καθημερινές, σχεδόν ξεχα- σμένες στιγμές που αποκαλύπτουν το σχήμα μιας οικογένειας μόνο όταν συγκεντρώνονται. Ο σκηνοθέτης, του οποίου ο ίδιος ο πατέρας γέμισε τα παιδικά του χρόνια με κινούμενες εικόνες, προτού φύγει οριστικά αφήνοντάς τες πίσω ως μοναδικό ίχνος και παρακαταθήκη, σκηνοθετεί με την υπομονή ενός ανθρώπου που έχει καταλάβει πως τίποτα δεν είναι υπερ- βολικά ήσσον για να το κρατήσουμε στη μνή- μη μας: ένας τελευταίος αποχαιρετισμός από το κατάστρωμα ενός πλοίου που απομακρύνε- ται, το γέλιο ενός παιδιού που ξαναπαίζει, ένα παράθυρο που μένει ακίνητο ενώ ο χρόνος συνεχίζει να κυλά έξω απ’ αυτό. Ένα λυρικό ντεμπούτο για όσα επιλέγουμε να κρατήσουμε (και για τους λόγους που τα κρατάμε), που απέσπασε το Βραβείο Καλύτερου Νέου Σκη- νοθέτη Μυθοπλασίας στο πρόσφατο Φεστι- βάλ της Τραϊμπέκα.