JOSEPHINE (2026)

Κάποιες Κυριακές αλλάζουν τα πάντα. Για την οκτάχρονη Τζόζεφιν, η Κυριακή είναι η αγαπημένη της μέρα της εβδομάδας, μια που τότε παρακολουθεί ποδόσφαιρο με τον μπαμπά της προτού βγουν μαζί για τρέξιμο στο Golden Gate Park του Σαν Φρανσίσκο. Ώσπου ένα συνηθισμένο πρωινό τρέχει πιο γρήγορα απ’ αυτόν, κι έτσι γίνεται μάρτυρας ενός συμβάντος που κανένα παιδί δεν θα 87 ’πρεπε να αντικρίσει ποτέ. Έτσι ξετυλίγεται μια ιστορία που μοιάζει με αστυνομικό δράμα (μιας που υπάρχουν αστυνομικοί, δικηγόροι και μια ακροαματική διαδικασία) αλλά στην ουσία της είναι ένα δράμα υποδόριας έντασης – το πορ- τρέτο μιας οικογένειας που προτιμά να «δια- χειριστεί» τα απόνερα μιας τραγωδίας παρά να μιλήσει γι’ αυτήν. Η κάμερα καδράρει σχεδόν εξ ολοκλήρου από το ύψος των ματιών της Τζόζεφιν, κοιτάζοντας προς τα πάνω τους ενή- λικες που συνεχώς αποτυγχάνουν να αντιγυρί- σουν το βλέμμα. Η σεναριογράφος-σκηνοθέτις αντλεί από ένα δικό της βίωμα από την παιδική της ηλικία και χτίζει μια συντριπτική, ατρόμητη μελέτη γι’ αυτό που συμβαίνει στην ανθρώπινη ψυχή όταν οι ενήλικες μπερδεύουν τη σιωπή με την προστασία. Οι Τσάνινγκ Τέιτουμ και Τζέμα Τσαν δίνουν συγκρατημένα οδυνηρές ερμηνεί- ες ως γονείς που καταρρέουν από τη δική τους αδυναμία να βρουν τα λόγια· ωστόσο, η ταινία ανήκει δικαιωματικά στην πρωτοεμφανιζόμενη Μέισον Ριβς, εκπληκτική ως ένα μικρό κορίτσι που μαθαίνει ολομόναχο πως κάποιες σιωπές ακούγονται πιο δυνατά και από μια κραυγή. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Sundance όπου κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής.