ΙΒΆΝ ΚΑΙ ΧΑΝΤΟΎΜ (2026)

Κάτω από τις πλαστικές στέγες των θερμοκηπί- ων της Αλμερίας, κάτω από τον αμείλικτος ήλιο της Μεσογείου, εκεί όπου τα πιο φτηνά εργατι- κά χέρια καλλιεργούν τα περισσότερα φρούτα και τα λαχανικά που απολαμβάνει η Ευρώπη, φυτρώνει μια τρυφερή, απίθανη ιστορία αγά- πης ανάμεσα στον Ιβάν, έναν οδηγό κλαρκ, και τη Χαντούμ, μια νεοπροσληφθείσα συσκευά- στρια. Εκείνος είναι ένας τρανς άντρας, έτοιμος για μια προαγωγή που θα μπορούσε να αλλάξει 86 87 3 την τύχη της οικογένειάς του· εκείνη είναι μια εποχιακή εργάτρια που δεν έχει μείνει ποτέ κάπου για αρκετό καιρό ώστε να νιώσει την αγάπη. Ό,τι διαμείβεται ανάμεσά τους είναι υπόκωφο και απροστάτευτο (μάλλον μια αναγνώριση, παρά κάποιο ξεκίνημα), ακόμα κι όταν η επικείμενη πώληση του θερμοκηπί- ου και η απειλή μαζικών απολύσεων πιέζουν ασφυκτικά από παντού, διατυπώνοντας πιεστικά ερωτήματα – με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις; Ένα ντεμπούτο γεμάτο αυτοπεποίθηση παρακάμπτει το μελόδραμα και τον διδακτισμό, και βρίσκει έναν λεπταί- σθητο, φωτεινό τρόπο για να μιλήσει για τον πόθο και την επισφάλεια που βρίσκονται κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά και για τη σημασία τού να αγαπάς, κάτι που γίνεται από μόνο του μια μορφή αόρατης εργασίας. Το Βραβείο Teddy Καλύτερης Ταινίας της πιο πρόσφατης Μπερλινάλε αντιμετωπίζει την τρανς ταυτότητα όχι ως κάτι που χρειάζεται επεξήγηση, αλλά ως άλλη μια αλήθεια ανά- μεσα στις πολλές που οι χαρακτήρες του μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν ως κατοικία.