ΙΖΑΜΠΈΛ (2026)

Δεν αξίζει κάθε αποτυχία το πένθος· κάποιες αξίζουν μια πρόποση. Η Ιζαμπέλ έβαλε το βραζιλιάνικο φυσικό κρασί στον χάρτη της γευσιγνωσίας, δουλεύοντας σε ένα εστιατόριο με δύο αστέρια Μισελέν στο Σάο Πάολο. Οι συνάδελφοί της την εκτιμούν, αλλά στο με- ταξύ άνοιξαν τα δικά τους μαγαζιά και έγρα- ψαν τα δικά τους βιβλία, ενώ εκείνη έμεινε ακριβώς εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Όταν ο σεφ απορρίπτει τα ίδια τα κρασιά στα οποία έχει αφιερώσει την καριέρα της, η Ιζαμπέλ παίρνει τα μπουκάλια που δεν πέρασαν τον πάγκο και, μαζί με τον καλύτερό της φίλο, τον Νίκο, τους βρίσκει ένα δικό τους σπίτι: ένα μπαρ με το παιχνιδιάρικο όνομα Os Rejeitados, δηλαδή «Οι απορριφθέντες»! Ο Γκέιμπ Κλίνγκερ, που επιστρέφει στη γενέτειρά του, τη Βραζιλία, μετά το Porto και το ντοκιμαντέρ Double Play, κινηματογραφεί φιλμ 16mm, όλο κόκκο και ακατέργαστες επιφάνειες – κάτι που μοιάζει να αντανακλά την ίδια την Ιζαμπέλ, που είναι ατελής, αδάμαστη, ανίκανη να διαλέξει τον ασφαλή δρόμο, ακόμη κι όταν οι άνθρωποι που την αγαπούν το έχουν ανάγκη. Η Μαρίνα Πέρσον, εμβληματική φυσιογνωμία του Σάο Πάολο κι η ίδια, την υποδύεται εξίσου φι- λόδοξη, εγωίστρια και σπαρακτικά ζωντανή. Μια τρυφερή, χωρίς βιασύνη πρόποση στην αποτυχία – και στην αξία του να γιορτάζουμε κόντρα σε κάθε προσδοκία.