Η ΠΡΏΤΗ ΖΏΝΗ (2026)

Κάπου στο μέλλον, η χώρα που φημιζόταν για τους τρόπους της να αναχαιτίζει τη θάλασσα χάνει τελικά στον πόλεμο: η Ολλανδία έχει βυθιστεί. Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα, υπάρχει μόνο νερό. Η Φένα ατενίζει τον ορί- ζοντα καθισμένη ψηλά σε μια σκουριασμένη ανεμογεννήτρια, σαν το τελευταίο πουλί που αρνείται να μεταναστεύσει. Έχει ανταλλάξει τον κόσμο με τη μοναξιά, αλλά και τη μοναξιά με τη σιωπή. Όταν όμως μια θύελλα την απο- μακρύνει βίαια από το οχυρό της, η επιβίωση την αναγκάζει να αντιμετωπίσει ακριβώς αυτό που απέφευγε για χρόνια: τον έξω κόσμο. Καθώς η Φένα διασχίζει έναν λαβύρινθο από μισοβυθισμένα νησιά, αυτοσχέδιες κοινότητες και ανεπιθύμητους ανθρώπους στον δρόμο για το σπίτι, το συναρπαστικό ντεμπούτο του Τομ Λούνσχοφ καταργεί κάθε κλισέ ταινίας κατα- στροφής, επενδύοντας στους λιτούς διαλόγους, σε μια υπνωτιστική εικόνα της φύσης. Η φύση εδώ δεν είναι νεκρή: απλώς έχει εξελιχτεί χωρίς εμάς, αδιάφορα και εκθαμβωτικά. Εκεί όπου το Waterworld συναντά την υπομονετική, περιπλα- νώμενη ψυχή του Nomadland χτυπάει η καρδιά της Πρώτης ζώνης: μιας ταινίας που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, σαν μια ελεγεία για τι σημαίνει πια «σπίτι» όταν δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τη γη κάτω απ’ τα πόδια μας.