ΜΈΡΕΣ ΑΡΓΊΑΣ (2026)

Στις κρυφές γωνιές του ίντερνετ, έφηβοι ανταλλάσσουν οδηγίες για να εγκατα- λείψουν τη ζωή τους χωρίς να σηκωθούν από το κρεβάτι: μένεις ακίνητος, γλιστράς στην άκρη του ύπνου και «μετατοπίζεσαι» στην πραγματικότητα που επιθυμείς. Η δωδεκάχρονη Μπέγο μαθαίνει τη μέθοδο αργά τη νύχτα, με οδηγό μια μυστηριώδη διαδικτυακή παρουσία γνωστή μόνο ως REN__, ενώ ο κόσμος γύρω της γεμίζει αθόρυβα με απουσίες: μια αφίσα για έναν χαμένο σκύλο, δύο καρέκλες στραμμένες η μία προς την άλλη σαν να βρίσκονται στη μέση μιας κουβέντας. Εν μέρει επιστημονική φαντασία, εν μέρει όνειρο, εν μέρει ποίημα, το εντυπωσιακά πρωτότυπο ντεμπούτο της Λουσίλα Μαριάνι δεν εξηγεί ποτέ τους κα- νόνες της μετατόπισης· μας αφήνει να τους νιώσουμε. Οι σκηνές διαλύονται η μία μέσα στην άλλη, όπως οι αναμνήσεις και οι επι- θυμίες εισχωρούν στην καθημερινότητα, η λάμψη της οθόνης διαχέεται στα συνειδητά όνειρα και οι χαμηλόφωνοι τόνοι του κό- σμου της Μπέγο παραχωρούν τη θέση τους στα νέον χρώματα εκείνου που λαχταρά. Όταν μια έκλειψη ηλίου βυθίζει για λίγο το οικείο στο σκοτάδι, θυμίζει την παραξενιά της ενηλικίωσης, τότε που κάθε βεβαιότητα θαμπώνει στιγμιαία. Στο τέλος, το να βλέ- πεις τις Μέρες αργίας μοιάζει κι αυτό με μια μετατόπιση: γλιστράς, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, σε μια άλλη πραγματικότητα. Τρυφερή και ονειρική, η ταινία αντιμετωπίζει τη λαχτάρα ενός κοριτσιού για έναν πιο ευγενή κόσμο όχι ως απόδραση, αλλά ως έναν ήσυχο τρόπο επιβίωσης.