Ραφικί Φαριάλα Rafiki Fariala (2026)

Από το πρώτο κιόλας πλάνο συντονιζόμαστε σ’ έναν φρενήρη ρυθμό: στρατιώτες εισβάλ- λουν σε ένα νυχτερινό κέντρο στην καρδιά της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, το πλήθος σκορπίζεται – κι όμως ένα αγόρι ανεβαίνει στη σκηνή, πιάνει το μικρόφωνο και αρχίζει να τραγουδά. Αυτός είναι ο Ρόμπερτ, δεκα- επτά χρονών, Κονγκολέζος πρόσφυγας που έμεινε να μεγαλώνει τα τέσσερα μικρότερα αδέρφια του όταν οι γονείς του φυλακίστηκαν εξαιτίας μιας γραφειοκρατικής λεπτομέρειας. Τη μέρα πλένει αυτοκίνητα, πουλά νερό, δια- βάζει για τις εξετάσεις του. Τη νύχτα αλωνίζει στη σκηνή. Γυρισμένο σε κάμερα στο χέρι μέσα από παζάρια, κλαμπ και σοκάκια σε ώρα απαγόρευσης κυκλοφορίας, με ένα καστ πρωτοεμφανιζόμενων σε κάτι που θυμίζει επανεκδραμάτιση της δικής τους ζωής, το φιλμ προσφέρει μια δυσεύρετη εικόνα κόντρα στις τετριμμένες αφηγήσεις για το βίωμα της προσφυγιάς: μια ιστορία που δεν εκπέμπει απελπισία, αλλά ακτινοβολεί με το φως μιας ανεμελιάς που ρέει στον ρυθμό της καθημε- ρινότητας. Αυτή είναι μια ταινία που χορεύει, σκοντάφτει, ξαναβρίσκει διαρκώς τον βηματι- σμό της – και κερδίζει το Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού του τμήματος «Ένα κάποιο βλέμμα» στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών.