64 (2026)

Ο Ζικ, ένας νεαρός που περνά τον καιρό του αέργος και χαμένος στο διαδικτυακό χάος, ζει με τη μητέρα του, η οποία εργάζεται ως σερβι- τόρα σε μια παρακμιακή αλυσίδα εστιατορίων. Όταν η δουλειά της μητέρας αναγκάσει τους δυο τους να μετοικήσουν σε νέα πόλη, ο Ζικ θα συναντήσει έναν αλλόκοτο εξηντάρη εργολάβο, ο οποίος επιμένει να αναλάβει πατρικό ρόλο στη ζωή του, συστήνοντάς τον παράλληλα σε έναν κύκλο εξίσου αλλόκοτων συνωμοσιολόγων. Μεταξύ μαύρης –για την ακρίβεια κατάμαυ- ρης– κωμωδίας, θρίλερ και οξυδερκούς κοινω- νικού σχολίου, η δεύτερη ταινία του Ρομπ Ράις, είναι αναμφίβολα μια από τις πιο πρωτότυπες ταινίες της χρονιάς: το γκροτέσκο, ανησυχαστι- κό –στα όρια του τρομακτικού– χιούμορ της, η πλήρης (και απολαυστική) υπονόμευση των αφηγηματικών βεβαιοτήτων και η βαθιά πολι- τική της ματιά στο φθίνον αμερικανικό όνειρο συνθέτουν μια αλησμόνητη, άκρως ενδιαφέ- ρουσα ταινία που σχολιάζει την απόσταση μεταξύ των Boomers και της Gen Z και, κυρίως, τον αργό θάνατο των ΗΠΑ ως συνεκτικής, ανοιχτόμυαλης κοινωνίας.