ΑΝΤΙΚΕΊΜΕΝΟ Α (2026)

Ένα ζευγάρι χειρουργών, που το ενώνει πε- ρισσότερο η αυστηρή ακρίβεια ενός κοινού τελετουργικού παρά η αγάπη, βλέπει τον γάμο του να καταρρέει εξαιτίας της πιο μικρής ρωγμής: ενός ασήμαντου τραυματι- σμού, μιας προσωρινής διακοπής στη ρουτί- να – μιας ρωγμής αρκετά μεγάλης ώστε να αποκαλύψει όλα όσα επί χρόνια φρόντιζαν με σχολαστικότητα να αγνοούν. Η Αν Ορέν, μετά το συναρπαστικό Piaffe, δημιουργεί ένα έργο που αντιστέκεται σε κάθε κατηγοριο- ποίηση: άλλοτε συζυγικό δράμα, άλλοτε body horror και άλλοτε κοινωνική σάτιρα με καυ- στικό χιούμορ, με τα ωμά κοντινά πλάνα στη σάρκα και στο χειρουργικό ατσάλι να θυμί- ζουν τη γοητεία που ασκούσαν στον πρώιμο κινηματογράφο τα σώματα ως μηχανές και οι μηχανές ως αντικείμενα πόθου. Ο φετιχισμός δεν αποτελεί εδώ τόσο υπονοούμενο όσο μέθοδος, καθώς η κάμερα αντιμετωπίζει το δέρμα, τα εργαλεία και τις κινήσεις με την ίδια εμμονική προσοχή που θα έδειχνε ένας συλλέκτης. Μέχρι το παραληρηματικό της φινάλε, η ταινία θρυμματίζεται σε μια καλει- δοσκοπική αποδόμηση της ταυτότητας και της επιθυμίας, εγκαταλείποντας εντελώς την αφηγηματική αλληλουχία για κάτι πιο κοντά σε μια καθαρή αισθητηριακή εμπειρία. Ηθε- λημένα αποπροσανατολιστικό και απολαυστι- κά προβοκατόρικο, το Αντικείμενο α εντοπίζει κάτι πραγματικά τρομακτικό σε ένα φλέγον ερώτημα: τι είναι αυτό που συγκρατεί μια σχέση όταν η ρουτίνα παύει να λειτουργεί;