ΦΥΤΕΎΩ ΤΟ ΧΈΡΙ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΉΠΟ (2026)

Η Χόντα, μια Ιρανή πρόσφυγας που ζει στο Βερολίνο, και ο Μπόρις, ένας Σέρβος πια- νίστας, παντρεύονται. Εκείνη είναι έγκυος και κοιμάται με γυναίκες, εκείνος είναι γκέι, και κανείς από τους δύο δεν είναι απολύτως σίγουρος τι είδους οικογένεια πάνε να χτί- σουν. Όταν η μητέρα και η αδερφή της Χόντα ταξιδεύουν από το Ιράν για τον γάμο στο Βελιγράδι, δύο οικογένειες χωρίς καμία κοινή γλώσσα κάθονται στο ίδιο τραπέζι για πρωινό, η καθεμία σε μια σιωπηλή διαπραγμάτευση με τη σκιά απόντων ή ανυπόφορων πατεράδων. Πραγματικά μέλη της οικογένειας υποδύονται εκδοχές του εαυτού τους, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και στη μυθοπλα- σία, ώσπου καμία από τις δύο ταμπέλες δεν ταιριάζει πια στην εικόνα που αναδύεται. Στο μεταξύ, το Βερολίνο και το Βελιγράδι γίνονται μελέτη περίπτωσης για τα προνόμια του δια- βατηρίου: ποιανού η ελευθερία κινήσεων με- τράει, ποιανού όχι, και ποιο είναι το τίμημα για να περάσει κανείς ένα σύνορο που στην ουσία δεν είχε ποτέ σχέση με τη γεωγραφία. Με τίτλο δανεισμένο από ένα ποίημα της Φορούγ Φαροχζάντ, της πιο εμβληματικής Ιρανής ποιήτριας, το Φυτεύω το χέρι μου στον κήπο δεν ζητά τόσο να το κατανοήσεις όσο να το νιώσεις: ένα τολμηρό, ενίοτε υπερβολικά φι- λόδοξο ντεμπούτο, που εμπιστεύεται το κοινό του να χαθεί και να χαράξει έναν νέο δρόμο.