You Only Live Twice (1967)

Η είσοδος του Lewis Gilbert σηματοδοτεί τη στιγμή που η σειρά του Bond μετατοπίστηκε οριστικά από τις προσγειωμένες κατασκοπικές πλοκές στο πολυτελές, υψηλής θεαματικότητας θέαμα. Παρόλο που η ταινία επωφελείται κατά πολύ από το μνημειώδες ηφαιστειακό άντρο του Ken Adam – ένα σημείο αναφοράς στην παραγωγή που καθορίζει την αισθητική του υπερκακού – η αφήγηση συχνά υποβάλλεται σε δοκιμασία αξιοπιστίας, στηριζόμενη σε υπερβολικά gadgets και μια περίπλοκη πλοκή που αφορά αιχμαλωλοποιημένα διαστημόπλοια. Ο Sean Connery, εμφανώς όλο και πιο κουρασμένος από τον ρόλο, προσφέρει μια επιφανειακή ερμηνεία, ιδιαίτερα κατά τις ντροπιαστικές προσπάθειες μεταμφίεσης του Bond ως Ιάπωνα ψαρά. Η μουσική του John Barry είναι πλούσια και αποτελεσματική, αλλά ο ρυθμός είναι άνισος, επιταχύνοντας μόνο για την τελική, υπερβολική ακολουθία επίθεσης. Η ταινία επιτυγχάνει ως ένα λαμπερό οπτικό γλέντι και ένα κρίσιμο προσχέδιο για μελλοντικές blockbusters δράσης, ωστόσο η κινηματογραφική της ποιότητα υπονομεύεται από την έλλειψη συναισθηματικών διακυβευμάτων και την εξάρτηση από εξωτικοποιημένα κλισέ.