Ali Baba and the Forty Thieves (1954)

Η βουτιά του Ζακ Μπεκέρ στα μεγάλα κινηματογραφικά εγχειρήματα φαντασίας με την ταινία "Αλί Μπαμπά" είναι ένα ζωντανό, αν και δομικά άνισο, θέαμα. Ενώ η ταινία ωφελείται τα μέγιστα από τη μεταδοτική, αν και άλλοτε υπερβολική, γοητεία του Φερναντέλ στον ομώνυμο ήρωα, και η πολυτελής κινηματογράφηση σε Eastmancolor αποτυπώνει τις μαροκινές τοποθεσίες με ελκυστικό εξωτισμό, παραμένει μια εκπληκτικά λιτή προσπάθεια από έναν σκηνοθέτη γνωστό για την δραματική του ακρίβεια. Η ταινία εξισορροπεί το χονδροειδές σλάπστικ με εντυπωσιακές μουσικές σκηνές με πρωταγωνίστρια τη Σαμία Γκαμάλ, δημιουργώντας ένα πολύχρωμο, αποδραστικό χαλί. Ωστόσο, η αφήγηση συχνά μοιάζει επεισοδιακή, δίνοντας προτεραιότητα στην οπτική φινέτσα και την λάμψη των σταρ έναντι της θεματικής ουσίας ή μιας σφιχτής πλοκής. Λειτουργεί επιτυχημένα ως ανάλαφρη, οικογενειακή περιπέτεια, αλλά στερείται της εκλεπτυσμένης κινηματογραφικής αρχιτεκτονικής των σύγχρονων έργων του Μπεκέρ, περιορίζοντάς την σε μια γοητευτική ιδιομορφία στην διακεκριμένη φιλμογραφία του.