Gamera (2015)

Η προσέγγιση του Katsuhito Ishii στον μύθο του Gamera θυσιάζει το παραδοσιακό θέαμα των kaiju για καλοσχεδιασμένες, συχνά παράλογες μελέτες χαρακτήρων. Η ταινία ευδοκιμεί στην οπτική κινητικότητα και στις εκκεντρικές ερμηνείες, ιδιαίτερα από τη Rui Takahashi, της οποίας η φρενήρης ενέργεια δένει τις πιο σουρεαλιστικές σκηνές. Ο Ishii χρησιμοποιεί μια ζωντανή, σχεδόν ψυχεδελική χρωματική παλέτα και πειραματικές τεχνικές μοντάζ που εξασφαλίζουν ότι η ταινία διατηρεί μια διακριτή οπτική ταυτότητα, διαχωρίζοντάς την πλήρως από τις προηγούμενες καταχωρήσεις. Ωστόσο, αυτή η αφοσίωση στην αισθητική υπερβολή γίνεται εις βάρος της αφηγηματικής συνοχής· ο ρυθμός είναι ανεξέλεγκτα ασταθής, ταλαντεύεται μεταξύ μανιακών εκρήξεων δράσης και σκόπιμα αργών, φιλοσοφικών παραλόγων. Εν τέλει, το *Gamera (2015)* μοιάζει με "κτητή γούστο"—μια πολωτική αποδόμηση που ανατρέπει επιτυχώς τις προσδοκίες του είδους, αλλά αποτυγχάνει να συνθέσει τις art-house φιλοδοξίες του με το απαραίτητο δραματικό βάρος που απαιτείται για μια ικανοποιητική εμπειρία ταινίας με τέρατα.