@ in the mood for love (2001)

Το «Ερωτική Επιθυμία» του Γουόνγκ Καρ-Γουάι δεν είναι τόσο μια αφήγηση, όσο ένα μωσαϊκό από οδυνηρή νοσταλγία και εκλεπτυσμένη συγκράτηση, τοποθετημένο στο κλειστοφοβικό μεγαλείο του Χονγκ Κονγκ της δεκαετίας του '60. Η μεθυστική κινηματογράφηση του Κρίστοφερ Ντόιλ, λουσμένη σε αποχρώσεις του κόκκινου και του σμαραγδένιου, μεταμορφώνει συνηθισμένους διαδρόμους και δρόμους φωτισμένους από νέον σε σκηνικά για βαθιά, καταπιεσμένη επιθυμία. Η δύναμη της ταινίας έγκειται στην αριστοτεχνική της ικανότητα να αποδίδει την ατμόσφαιρα, όπου βλέμματα, χειρονομίες και φορέματα τσέονγκσαμ λένε περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να εκφράσει ο διάλογος. Ωστόσο, ο ρυθμός είναι αμείλικτα σκόπιμος, φτάνοντας στα όρια του στατικού, απαιτώντας τεράστια υπομονή από τον θεατή, ο οποίος μπορεί να βρει την αφηγηματική αμφισημία και την επαναλαμβανόμενη μουσική κάπως καταπιεστική. Παρόλα αυτά, αυτή η στυλιστική αυστηρότητα ενισχύει τελικά τα κεντρικά θέματα των χαμένων ευκαιριών και το βάρος της μνήμης, εδραιώνοντάς την ως ένα ορόσημο επίτευγμα στον αισθητικό κινηματογράφο.