Once Upon a Time in Venezuela (2020)

Το ντοκιμαντέρ της Anabel Rodríguez Ríos αποτελεί μια οπτικά συναρπαστική, μελαγχολική μελέτη της φθοράς, χρησιμοποιώντας το εξαφανιζόμενο χωριό Palafito του Κονγκό Μιραντόρ ως ισχυρή μεταφορά για την κατάρρευση της Βενεζουέλας. Η κινηματογράφηση είναι εκθαμβωτική, αποτυπώνοντας την ατμοσφαιρική ομορφιά λάσπης και την κλειστοφοβική ύπαρξη των κατοίκων του, ιδιαίτερα τις παράλληλες αφηγήσεις του πολιτικά πολωμένου δασκάλου και του φιλόδοξου μικρού παιδιού. Ενώ η ταινία διαπρέπει στην παρατηρητική οικειότητα και την καθιέρωση μιας βαθιάς αίσθησης του τόπου, η αφηγηματική της ορμή συχνά ατονεί. Ο σκόπιμος, αργός ρυθμός μερικές φορές παρασύρεται στην έλλειψη στόχου, και τα σύνθετα πολιτικά υπονοούμενα, αν και αισθητά, είναι συχνά υπερβολικά διακριτικά ή τοπικά για να γίνουν πλήρως κατανοητά από διεθνές κοινό χωρίς προηγούμενο πλαίσιο. Επιδιώκει ως οπτική ποίηση και κοινωνικός θρήνος, αλλά υστερεί ελαφρώς στη δομική αυστηρότητα.