Renfield (2023)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Renfield" διαθέτει μια έξυπνη ιδέα και έναν απολαυστικό Νίκολας Κέιτζ στον ρόλο του Δράκουλα, προσφέροντας ευχάριστο gore. Ωστόσο, παρόλο που έχει δυνατές κωμικές βάσεις, δεν εκμεταλλεύεται πλήρως τις δυνατότητές του στην παρωδία, με μια αδύναμη ρομαντική υποπλοκή και ένα λιγότερο συγκροτημένο σενάριο.

Το *Renfield* του Κρις Μακέι είναι μια υπερ-στυλιζαρισμένη κωμωδία-σπλάτερ που ανακυκλώνει ευρηματικά κλασικά στοιχεία τρόμου σε έναν σύγχρονο μύθο για την τοξική συν-εξάρτηση. Το σπουδαιότερο προσόν της ταινίας είναι αναμφίβολα ο Νίκολας Κέιτζ, ο οποίος προσφέρει μια υπέροχα θεατρική και βάναυσα αστεία ερμηνεία του Δράκουλα, σταθεροποιώντας τη χαοτική ενέργεια με ένα αχαλίνωτο κιτς. Ο Νίκολας Χουλτ παρέχει ένα συμπαθητικό αντίβαρο, αλλά η αφήγηση συχνά φαντάζει αποσπασματική, παλεύοντας να ισορροπήσει τη κεντρική δυναμική αφέντη-υπηρέτη με μια συμβατική, ατελώς ανεπτυγμένη αστυνομική πλοκή που περιλαμβάνει την Άκγουαφινα. Παρόλο που οι σκηνές δράσης είναι εφευρετικά αιματηρές – μια συμφωνία κινητικής βίας και εντοσθίων που θυμίζει συχνά το ύφος του Έντγκαρ Ράιτ – η συνολική αισθητική είναι υπερβολικά στιλπνή και εταιρική, αραιώνοντας το δυναμικό για μια γνήσια ατμόσφαιρα τρόμου. Κατατάσσεται άνετα ως μια διασκεδαστική, αν και δομικά ατελής, προσπάθεια του στούντιο στο είδος.