Navajo Joe (1966)

Το "Navajo Joe" αποτελεί την επιτομή της ωμής, κινητικής ενέργειας των Spaghetti Westerns της δεκαετίας του '60, οδηγούμενο από μια μοναδική, οπερατικού χαρακτήρα αναζήτηση εκδίκησης εναντίον μιας συμμορίας αδίστακτων ληστών. Ο σκηνοθέτης Sergio Corbucci εκμεταλλεύεται απέραντα, ηλιόλουστα τοπία και μια αμείλικτη οπτική βία, καθορίζοντας έναν ανελέητο ρυθμό που δίνει προτεραιότητα στη δράση έναντι του διαλόγου ή της ψυχολογικής ανάλυσης. Παρότι η δομή της ταινίας είναι εγγενώς μινιμαλιστική, βασιζόμενη σε επαναλαμβανόμενες αντιπαραθέσεις, η αισθητική της επίπτωση είναι αναμφισβήτητη. Ο Burt Reynolds, αποδυναμωμένος από αμήχανες μεταγλωττίσεις και μια στατική ερμηνεία, δυσκολεύεται να στηρίξει τον συναισθηματικό πυρήνα. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι η θεμελιώδης μουσική σύνθεση του Ennio Morricone – ένα πρωτόγονο, κρουστό αριστούργημα που χρησιμοποιεί χορωδιακές διατάξεις και ηλεκτρική κιθάρα – η οποία εμποτίζει τη λιτή αφήγηση με την αναγκαία επείγουσα ανάγκη και τραγική μεγαλοπρέπεια. Τελικά, η ταινία λειτουργεί καλύτερα ως μια στιλπνή, βίαιη άσκηση στο μινιμαλισμό του είδους και ως μουσική επίδειξη, παρά ως ένα πλήρως ολοκληρωμένο κινηματογραφικό δράμα.