A.I. Artificial Intelligence (2001)

Το "A.I. Artificial Intelligence" συνιστά ένα οπτικά καθηλωτικό, αλλά δομικά αμφιλεγόμενο συνονθύλευμα του συναισθηματικού ανθρωπισμού του Στίβεν Σπίλμπεργκ και της ψυχρής διανοητικής αυστηρότητας που κληρονόμησε από την αρχική σύλληψη του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Η ταινία διαπρέπει στην ανατριχιαστική απεικόνιση του προγραμματισμένου, απεγνωσμένου πόθου του Ντέιβιντ για άνευ όρων αγάπη, ο οποίος εδράζεται στην στοιχειωτική ερμηνεία του Χέιλι Τζόελ Όσμεντ και στο σκηνικό σχεδιασμό που συνδυάζει αριστοτεχνικά την οικειότητα με τη δυστοπία. Ωστόσο, η αφηγηματική συνοχή υποφέρει αισθητά καθώς ξεδιπλώνεται η αναζήτηση, με αποτέλεσμα μια απότομη εναλλαγή ύφους ανάμεσα σε κλινική επιστημονική εξερεύνηση και ευδιάκριτο μελόδραμα. Παρόλο που θέτει βαθιά συγκινητικά ερωτήματα σχετικά με την ενσυναίσθηση, την ταυτότητα και τα όρια της τεχνητότητας, η αμφιλεγόμενη, υπερβολικά οριστική χρονική άλμα 2.000 ετών και ο επακόλουθος επίλογος αμβλύνουν την προηγούμενη διανοητική αμφισημία, καθιερώνοντάς την ως ένα φιλόδοξο, ατελές, αλλά αναμφισβήτητα απαραίτητο έργο της σύγχρονης φιλοσοφικής επιστημονικής φαντασίας.