White Bim Black Ear (1977)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "White Bim Black Ear" είναι μια τρίωρη, τρυφερή και καλόκαρδα μελοδραματική ιστορία φιλίας ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και τον σκύλο του. Η ταινία, που ήταν υποψήφια για Όσκαρ, ακτινογραφεί διακριτικά τη σοβιετική κοινωνία του ‘70, προσφέροντας μια συγκινητική κινηματογραφική εμπειρία.

Η κινηματογραφική μεταφορά του αγαπημένου μυθιστορήματος από τον Ροστότσκι αποτελεί ένα συγκλονιστικά αποτελεσματικό, αν και εμφανώς μελόδραμα, έργο του σοβιετικού κοινωνικού ρεαλισμού. Επικεντρωμένη στην οδύσσεια του ομώνυμου σκύλου, η ταινία χρησιμοποιεί την οπτική γωνία του Μπιμ ως κάτοπτρο που αντανακλά το φάσμα της ανθρώπινης ηθικής – από την βαθιά καλοσύνη έως την αδιάφορη σκληρότητα. Ο Βιατσεσλάβ Τίχονοφ προσφέρει μια εξαιρετικά ενσυνείδητη, συγκρατημένη ερμηνεία που στηρίζει την μελοδραματική εξέλιξη, προσδίδοντας την απαραίτητη σοβαρότητα στο ανθρώπινο στοιχείο. Ωστόσο, η κύρια κριτική αδυναμία της ταινίας έγκειται στην αδιάκοπη επιδίωξη του συναισθηματισμού· συχνά χρησιμοποιεί αφηγηματικές τεχνικές που μοιάζουν χειριστικές, ωθώντας το κοινό προς τα δάκρυα αντί να αφήσει την τραγωδία να ξεδιπλωθεί οργανικά. Παρόλο που είναι τεχνικά άρτια και οπτικά εδραιωμένη σε μια φυσιοκρατική, γήινη παλέτα τυπική της εποχής, η επεισοδιακή δομή σποραδικά ανακόπτει την συναισθηματική ορμή. Η διαχρονική της δύναμη πηγάζει από την ανένδοτη εξέταση της αφοσίωσης και την διάχυτη ηθική αδιαφορία που εγγενώς χαρακτηρίζει την κοινωνία.