Twelve Monkeys (1995)

Το *Δώδεκα Πίθηκοι* του Τέρι Γκίλιαμ αποτελεί έναν θρίαμβο της παρανοϊκής, μη-γραμμικής επιστημονικής φαντασίας, αξιοποιώντας μια βρώμικη, εξπρεσιονιστική αισθητική για να εξερευνήσει την άτρωτη φυλακή της μοίρας. Ο Μπρους Γουίλις προσφέρει ίσως την πιο λεπτομερή ερμηνεία του ως ο ταξιδιώτης του χρόνου που στοιχειώνεται από αποσπασματικές αναμνήσεις και υποκειμενική πραγματικότητα. Η ταινία διαπρέπει στον κλειστοφοβικό σχεδιασμό παραγωγής της, αντιπαραβάλλοντας αριστοτεχνικά το ασθενικό μέλλον με το αποδιοργανωμένο παρελθόν, και φιλοξενεί μια μαγευτική, βραβευμένη με Όσκαρ εμφάνιση του Μπραντ Πιτ. Ωστόσο, η χαρακτηριστική οπτική πυκνότητα του Γκίλιαμ απειλεί κατά καιρούς να υπερκαλύψει τον συναισθηματικό πυρήνα της αφήγησης, δίνοντας προτεραιότητα στη θεωρητική πολυπλοκότητα έναντι της άμεσης ενσυναίσθησης των χαρακτήρων. Παρόλο που η κυκλική δομή είναι διανοητικά συναρπαστική, η ανελέητη βύθιση στην τρέλα αφήνει περιστασιακά τον θεατή αποξενωμένο, παραμένοντας όμως ένα θεμελιώδες, υψηλής ιδέας έργο δυστοπικού κινηματογράφου που επιβραβεύει τις επανειλημμένες προβολές.