Hum Saath Saath Hain (1999)

Αυτή η μεγαλεπήβολη εξερεύνηση του συστήματος της διευρυμένης οικογένειας παρουσιάζεται με την χαρακτηριστική πολυτέλεια και ηθική σαφήνεια που συνηθίζει η Rajshri. Παρόλο που η ταινία διακρίνεται τεχνικά στην καλλιτεχνική διεύθυνση και ωφελείται από ένα δυνατό σύνολο ηθοποιών, η αφήγηση υποφέρει από υπερβολικό διδακτισμό. Κάθε πιθανή σύγκρουση επιλύεται ακαριαία μέσω αυτοθυσίας και ακλόνητης αρετής, με αποτέλεσμα μια δραματικά αδρανή εμπειρία. Η αισθητική είναι φωτεινή, καθαρή και εντελώς τεχνητή, δίνοντας διαρκώς προτεραιότητα στο γλυκερό συναίσθημα έναντι της γνήσιας ανθρώπινης πολυπλοκότητας ή της λεπτότητας στα κίνητρα των χαρακτήρων. Η τεράστια διάρκεια επιδεινώνεται σοβαρά από επαναλαμβανόμενα μουσικά ιντερλούδια που σχολαστικά ανακόπτουν την όποια ελάχιστη αφηγηματική ορμή υφίσταται. Πρόκειται λιγότερο για ταινία και περισσότερο για ένα επιμελώς σκηνοθετημένο, εξιδανικευμένο ηθικό εγχειρίδιο, που αγωνίζεται να υπερβεί την πολιτισμική του σημασία για να επιτύχει αληθινό κινηματογραφικό βάθος.