Hope (2019)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Hope" είναι μια βαθιά ειλικρινής, ημιβιογραφική ταινία που αποφεύγει το μελόδραμα, προσεγγίζοντας με μπεργκμανική στιβαρότητα τη μάχη με μια σοβαρή ασθένεια. Η ταινία εξερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις και τα υπαρξιακά αδιέξοδα με τρυφερότητα και υποδόριο χιούμορ, παρά τον ίσως υπερβολικά διαλογικό χαρακτήρα της.

Η «Ελπίδα» της Μαρίας Σόνταλ αποτελεί μια συντριπτικά οικεία κατάδυση σε έναν γάμο που κλονίζεται από μια θανατηφόρα ασθένεια, ξεχωρίζοντας για την αδιαπραγμάτευτη προσήλωσή της στον συναισθηματικό ρεαλισμό. Η Αντρέα Μπρέιν Χόβιγκ προσφέρει μια ερμηνεία ζωής, υποδυόμενη την Άνγια, που διασχίζει την ψυχρή σκληρότητα της διάγνωσής της στο πλαίσιο μιας τεταμένης οικογενειακής δυναμικής. Η Σόνταλ υιοθετεί ένα σκόπιμα αργό και παρατηρητικό ύφος, αξιοποιώντας τον φυσικό φωτισμό και στενά καδράρισμα που μεγεθύνουν το κλειστοφοβικό άγχος του χριστουγεννιάτικου σκηνικού. Ενώ η ταινία επιτυγχάνει βαθιά αυθεντικότητα στην απεικόνιση της γραφειοκρατικής ιατρικής και της διάβρωσης μιας μακροχρόνιας σχέσης, ο απαιτητικός, εσκεμμένος ρυθμός της ενίοτε απειλεί να ακινητοποιήσει συναισθηματικά. Η δύναμη της ταινίας έγκειται στη μεταμόρφωση μιας υπερπροσωπικής κρίσης σε έναν καθολικό στοχασμό για την αγάπη, τη θνητότητα και την οδυνηρή αναγκαιότητα της αντιμετώπισης δύσκολων αληθειών.