The Grand Duel (1972)

Το *The Grand Duel* του Τζιανκάρλο Σάντι, αν και ανομοιογενές, αποτελεί μια στιλάτη, ύστερη προσθήκη στο κανάλι των "σπαγκέτι γουέστερν", αναβαθμισμένο κυρίως από τη στιβαρή παρουσία του Λι Βαν Κλιφ στο ρόλο του αινιγματικού Σερίφη Κλέιτον. Ενώ η ταινία ωφελείται τα μέγιστα από τη δυναμική, εμβληματική μουσική του Λουίς Μπακάλοφ – ένα σημαντικό κινηματογραφικό πλεονέκτημα – ο Σάντι δυσκολεύεται να διατηρήσει την οπερατική ένταση και την αφηγηματική συνέπεια που κατέκτησε ο μέντοράς του, Σέρτζιο Λεόνε. Η πλοκή, χτισμένη γύρω από έναν περίπλοκο ιστό ψευδών κατηγοριών και μυστηριώδους προστασίας, μοιάζει υπερβολικά οικεία, αντικαθιστώντας το γνήσιο δραματικό βάρος με υπερβολικά κοντινά πλάνα και γρήγορο μοντάζ. Κινηματογραφικά, η ταινία πετυχαίνει να πλαισιώσει το άνυδρο τοπίο με μυθική έκταση, ωστόσο οι διάλογοι συχνά αποτυγχάνουν και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες στερούνται την απαραίτητη εμβάθυνση. Παραμένει ένα οπτικά ελκυστικό, μέτρια καθηλωτικό είδος, που τελικά αρκείται στην επάρκεια αντί για τη λαμπρότητα.