We Can Be Heroes (2020)

Ο Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ επιστρέφει στον παιδικό κόσμο των υπερηρώων, προσφέροντας μια ταινία γεμάτη την κινητική ενέργεια και τα ειλικρινή μηνύματα ενδυνάμωσης που χαρακτηρίζουν την οικογενειακή του παραγωγή. Η αφήγηση προάγει επιτυχώς την ομαδικότητα και την ευρηματικότητα έναντι της ατομικής ικανότητας, παρουσιάζοντας μια ζωντανή, αν και εξαιρετικά απλοϊκή, φαντασία για τους νεαρούς θεατές. Ωστόσο, η ταινία υπονομεύεται σοβαρά από την τεχνική της υλοποίηση. Η ψηφιακή φωτογραφία είναι συχνά επίπεδη, και η εξάρτηση από ενοχλητικά φθηνά, ελαστικά CGI υποσκάπτει οποιαδήποτε προσπάθεια για εμβληματική δημιουργία κόσμου, κάνοντας τις σκηνές δράσης να φαίνονται ανεπαρκώς ανεπτυγμένες. Ενώ ο ενθουσιασμός του νεαρού σύνολου των ηθοποιών είναι μεταδοτικός και ο ρυθμός αμείλικτος, το *We Can Be Heroes* τελικά μοιάζει περισσότερο με καρτούν υψηλού προϋπολογισμού του πρωινού του Σαββάτου παρά με κινηματογραφικά στιλπνό έργο, θυσιάζοντας την αισθητική ποιότητα για γρήγορο, καταναλώσιμο περιεχόμενο που απευθύνεται αποκλειστικά στη νεότερη δημογραφία.