Three Floors (2021)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, ο Νάνι Μορέτι στα "Τρία Πατώματα" δημιουργεί ένα μοντέρνο αστικό μελόδραμα που συγκινεί και προβληματίζει, με προσεκτικό χειρισμό των συναισθημάτων. Παρόλα αυτά, η ταινία αιχμαλωτίζεται από μια δύσκαμπτη σοβαροφάνεια και μια κάπως εύκολη κατάληξη, που μειώνει το βάθος και τον αντίκτυπό της.

Το «Τρία Επίπεδα» του Νάνι Μορέτι επιχειρεί με φιλοδοξία μια ευρύτατη, πολυγενεακή εξερεύνηση της αστικής αγωνίας και των ηθικών συμβιβασμών, προσαρμόζοντας το ομώνυμο μυθιστόρημα του Εσκόλ Νέβο στο ρωμαϊκό πλαίσιο. Η ταινία υιοθετεί μια σκόπιμα κατακερματισμένη, επεισοδιακή δομή, παρακολουθώντας τη ζωή τριών διακριτών οικογενειών που κατοικούν στο ίδιο κτίριο. Παρόλο που το σύνολο των ηθοποιών –ιδιαίτερα οι Μπουγ και Σκαμάρτσιο– προσφέρει συναισθηματικά εδραιωμένες ερμηνείες, η αφηγηματική αρχιτεκτονική αποδεικνύεται δυσκίνητη. Ο Μορέτι θυσιάζει την χαρακτηριστική του αιχμηρή ευφυΐα για μια σκοτεινή, σχεδόν κλινική εξέταση της παράνοιας και της ενοχής, με αποτέλεσμα μια σειρά από συναρπαστικά αλλά αποσυνδεδεμένα στιγμιότυπα. Τα θέματα της οικογενειακής αποτυχίας και της καχυποψίας αντηχούν, ωστόσο η ταινία παλεύει να συνενωθεί σε μια ισχυρή, ενιαία δήλωση, συχνά νιώθοντας δραματικά αδρανής εκεί που θα έπρεπε να είναι συγκλονιστική. Είναι καλοφτιαγμένη, αλλά τελικά της λείπει η απαραίτητη συναισθηματική κόλλα για να υπερβεί την υλική πηγή της.