Dosed (2019)

Αν και το «Dosed» καταπιάνεται με το επίκαιρο και έντονο θέμα της ψυχεδελικής αναγέννησης και των θεραπευτικών του εφαρμογών, η κινηματογραφική του εκτέλεση μοιάζει συχνά περισσότερο λειτουργική παρά εμπνευσμένη. Η μεγαλύτερη δύναμη του ντοκιμαντέρ έγκειται στην ωμή, συναισθηματική οικειότητα της κεντρικής του αφήγησης, που ακολουθεί τον βαθιά ευάλωτο αγώνα της Adrianne με τον εθισμό στα οπιοειδή. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης Tyler Chandler, αποτυπώνοντας αυτό το επείγον προσωπικό ταξίδι, υιοθετεί ένα οπτικό ύφος που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε τυπικές συνεντεύξεις «κεφάλι σε κάδρο», στερούμενο της εκλεπτυσμένης αφηγηματικής αρχιτεκτονικής ή της αισθητικής φινέτσας που συναντά κανείς σε κορυφαία ερευνητικά ντοκιμαντέρ. Οι προσπάθειες οπτικής απεικόνισης των αλλοιωμένων καταστάσεων είναι συχνά στοιχειώδεις, μειώνοντας τη συνολική επαγγελματική εικόνα. Εν τέλει, η ταινία λειτουργεί αποτελεσματικά ως ένα ειλικρινές και αναγκαίο έργο υποστήριξης, ανθρωποποιώντας με επιτυχία σύνθετα ζητήματα πολιτικής για τα ναρκωτικά, αλλά υστερεί στην επίτευξη υψηλής κινηματογραφικής δεξιοτεχνίας.