The Hating Game (2021)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "The Hating Game" ξεκινά με κάποιες ελπίδες για μια σπιρτόζικη ρομαντική κομεντί, χάρη στη χημεία των πρωταγωνιστών και τον κοφτό ρυθμό. Ωστόσο, η ταινία παγιδεύεται γρήγορα στην πιο τετριμμένη και κοινότοπη συνταγή του είδους, προσφέροντας ένα βαρετό και προβλέψιμο χολιγουντιανό déjà vu.

Η μεταφορά του μυθιστορήματος της Sally Thorne για την εργασιακή ρομαντική σχέση, από τον Peter Hutchings, αποτελεί μια εξαιρετικά προσεγμένη, αλλά ουσιαστικά μη τολμηρή προσθήκη στο σύγχρονο κανόνα των ρομαντικών κομεντί. Παρόλο που η Lucy Hale και ο Austin Stowell καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια απτή, αν και κατά στιγμές πιεσμένη, ανταγωνιστική χημεία – το κύριο πλεονέκτημα της ταινίας – η συνολική κινηματογραφική εκτέλεση παραμένει απογοητευτικά συμβατική. Η οπτική γλώσσα είναι απρόσωπη και εταιρική, αδυνατώντας να αναδείξει το υλικό πέρα από τους γρήγορους διαλόγους του πρωτότυπου μυθιστορήματος και την προβλέψιμη δομή «από εχθρούς σε εραστές». Η ταινία τηρεί αυστηρά τις συμβάσεις του είδους, συμπληρώνοντας όλα τα απαραίτητα στοιχεία χωρίς να προσφέρει καμία ουσιαστική στιλιστική διορατικότητα ή λεπτή συναισθηματική διάσταση. Λειτουργεί επαρκώς ως ελαφριά διασκέδαση, αλλά της λείπει η σκηνοθετική διακριτικότητα ή η θεματική απήχηση που απαιτούνται για σοβαρή κριτική εξέταση.