Homeward (2019)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ναριμάν Αλίεφ είναι ένα οπτικά συναρπαστικό road movie με μινιμαλιστική πλοκή και αφηγηματικό ρεαλισμό. Η ταινία αποτυπώνει την περίπλοκη σχέση δυο γενιών και την ιστορική κληρονομιά της Κριμαίας, αν και το πολιτικό υπόβαθρο της περιοχής παρουσιάζεται ίσως υπερβολικά διακριτικά.

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Αλίγιεφ αποτελεί μια λιτή, συναισθηματικά φορτισμένη άσκηση κοινωνικού ρεαλισμού, χρησιμοποιώντας το μοτίβο του οδικού ταξιδιού για να αναλύσει την κατακερματισμένη ταυτότητα του λαού των Τατάρων της Κριμαίας. Ο Αχτέμ Σεϊταμπλάγιεφ προσφέρει μια επιβλητική, στωική ερμηνεία στον ρόλο του πατριάρχη, Μουσταφά, του οποίου η άκαμπτη προσήλωση στην παράδοση συγκρούεται βίαια με τη σύγχρονη αδιαφορία του επιζώντος γιου του, Αλίμ. Η δύναμη της ταινίας έγκειται στην λιτή οπτική οικονομία της και στην αισθητή ένταση που προκύπτει από το κοινό πένθος και την αδήλωτη εκτόπιση, η οποία αντηχεί δυναμικά την υποβόσκουσα γεωπολιτική πραγματικότητα. Ωστόσο, ο σκόπιμος, σχεδόν τιμωρητικά αργός ρυθμός, θυσιάζει περιστασιακά την αφηγηματική δυναμική για χάρη της θεματικής απήχησης, διακινδυνεύοντας συναισθηματική αποστασιοποίηση για τους θεατές που δεν είναι εξοικειωμένοι με το συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο. Παρόλο που ο ρυθμός της είναι άνισος, το «Προς το σπίτι» παραμένει μια ζωτική, μελαγχολική εξερεύνηση του πολιτισμικού χρέους και του βάρους της επιστροφής σε μια κλεμμένη πατρίδα.