Riff-Raff

Riff-Raff (1991)

✦ MovieFy AI

"Μελαγχολικό κοινωνικό ρεαλιστικό δράμα με σαρκαστικό χιούμορ"

IMDb:

7

Ψήφοι:

4,979

1ω 35λ

Κριτικοί κινηματογράφου

6.9

AI Ανάλυση Ειδών

social_realism

50%

Δράμα

35%

Κωμωδία

15%

Stevie, fresh from prison in Scotland, finds a job on a London construction site. The working conditions are poor and most of the men are working under aliases, due to immigration status and to not conflict with their "signing on" for unemployment benefits. Some coworkers help Stevie secure housing, squatting in a council estate. Then Stevie meets Susan, from Ireland, who's struggling to be a professional singer.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Το «Riff-Raff» του Κεν Λόουτς αποτελεί ένα ζωτικό κομμάτι του βρετανικού κοινωνικού ρεαλισμού, αποτυπώνοντας με ωμή αυθεντικότητα την επισφαλή ύπαρξη των ανειδίκευτων εργατών οικοδομών στο Λονδίνο της εποχής Θάτσερ. Η ταινία επιτυγχάνει κυρίως χάρη στις ζωντανές, νατουραλιστικές ερμηνείες, ιδιαίτερα από έναν νεαρό Ρόμπερτ Κάρλαϊλ, και την ικανότητά της να αναδεικνύει γνήσιο χιούμορ και συντροφικότητα εν μέσω της βαθιάς κοινωνικής αδιαφορίας και εκμετάλλευσης. Η χαρακτηριστική αισθητική του Λόουτς με την "τρέχουσα" κάμερα προσδίδει μια άμεση, ντοκιμαντερίστικη ποιότητα, υπογραμμίζοντας την επικίνδυνη και ανεξέλεγκτη φύση του συστήματος εργασίας "lump". Ωστόσο, η αφηγηματική δομή είναι σκόπιμα επεισοδιακή και χαλαρή, δίνοντας προτεραιότητα στη θεματική βύθιση έναντι της παραδοσιακής δραματικής ορμής. Παρότι ισχυρό στην πολιτική του ακρίβεια και τους διαλόγους, η ακατέργαστη, άκομψη κινηματογραφική του ποιότητα το εμποδίζει να φτάσει στην εκλεπτυσμένη δεξιοτεχνία των μεταγενέστερων έργων του Λόουτς, παραμένοντας όμως μια κρίσιμη κριτική της συστημικής αδικίας και της στεγαστικής κρίσης."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

6.5

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Έχοντας εντυπωσιάσει το φεστιβάλ Σάντανς του 2006 με την αυτοβιογραφική ιστορία βίαιης ενηλικίωσης"Εγχειρίδιο Αναγνώρισης Αγίων", οΝτίτο Μοντιέλδεν επιβεβαίωσε τις προσδοκίες που δημιούργησε το σεναριακό και σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Τόσο τα δραματικά "Man Down" και "Boulevard" όσο και η κωμωδία "The Clapper" που ακολούθησαν πέρασαν απαρατήρητα, μέχρι που έφτασε στα χέρια του μια ιδέα (διά χειρός Τζον Πολόνο), η οποία του θύμισε την "γκανγκστερική" προϋπηρεσία του. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στον 70χρονο Βίνσεντ, ο οποίος περνά τις μέρες του με τη δεύτερη σύζυγό του Σάντι και τον μικρό γιο του ΝτιΤζέι σε μια απομονωμένη έπαυλη, κρυμμένη στα δάση του Μέιν. Την ησυχία του, όμως, διαταράσσει η..."

Διαβάστε περισσότερα