Frenzy (1972)

Το "Frenzy" αποτελεί μια σκληρή, αν και ύστερης περιόδου, έκρηξη για τον Χίτσκοκ, ο οποίος εγκαταλείπει την εκλεπτυσμένη γοητεία των προηγούμενων έργων του για να βουτήξει στη σπλαχνική βρωμιά του Λονδίνου των αρχών της δεκαετίας του '70. Η ταινία υπερέχει στην παραγωγή μιας κινηματογραφικής αγωνίας που προκαλεί ναυτία, κυρίως μέσω της αμετακίνητης απεικόνισης της βίας και του βασανιστικού σεναρίου του "λάθος άντρα", αποδεικνύοντας μια ύστερη καλλιτεχνική μαεστρία. Η περίφημη σεκάνς με την κάμερα να απομακρύνεται με "dolly out" από τη σκηνή του φόνου και η βασανιστική ακολουθία όπου ο ανταγωνιστής ανακτά ένα στοιχείο, καταδεικνύουν μια τεχνική ιδιοφυΐα ακόμη ικανή για βαθιά κινηματογραφική εφεύρεση. Ωστόσο, το ανελέητο σκοτάδι της ταινίας και η κυνική μεταχείριση των γυναικείων χαρακτήρων - συχνά περιορισμένοι σε ρόλους θυμάτων των οποίων ο πόνος κινεί την πλοκή - μπορεί να προκαλέσουν αίσθηση εκμετάλλευσης και μισογυνισμού, μειώνοντας έτσι το συνολικό ψυχολογικό βάθος. Πρόκειται για ένα τεχνικά άψογο θρίλερ, αλλά ένα που φορτώνεται από τον δικό του ρητό σαδισμό.