Gloria Mundi (2019)

Οι κριτικοί εστιάζουν στις κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες των χαρακτήρων, στις επιπτώσεις του καπιταλισμού στις σχέσεις, και στο διαχρονικό ύφος του σκηνοθέτη. Η κριτική σημειώνει την αμεσότητα της πολιτικής ανάλυσης, βρίσκοντας παράλληλα έντονη συναισθηματική βαρύτητα στις προσωπικές τους ιστορίες. Μέσος όρος: 7.5/10 από 1 κριτική.

Ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν επιστρέφει στον κινηματογραφικό του τόπο, τη Μασσαλία, για να παρουσιάσει μια ζοφερή, αν και κάπως οικεία, κριτική της σύγχρονης οικονομικής δυστυχίας. Το «Gloria Mundi» ξεχωρίζει κυρίως χάρη στην αληθοφανή αυθεντικότητα του συνόλου των ερμηνειών, και ιδίως στην βαθιά συγκινητική απεικόνιση της μητρικής απόγνωσης από την Αριάν Ασκαρίντ, η οποία δικαίως της χάρισε το Κύπελλο Volpi. Η ταινία αποτυπώνει με δύναμη τις διαβρωτικές επιπτώσεις της επισφάλειας στις οικογενειακές σχέσεις, χρησιμοποιώντας ένα σκόπιμο, φυσιοκρατικό οπτικό στυλ, χαρακτηριστικό του καθιερωμένου έργου του σκηνοθέτη. Ωστόσο, η αφηγηματική δομή κατά περιόδους υποκύπτει υπό το βάρος του διδακτισμού της· οι βαρύγες συμβολισμοί και οι σαφείς ηθικές διχοτομίες κινδυνεύουν να υποβιβάσουν σύνθετα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα σε υπερβολικά απλοϊκές κινηματογραφικές δηλώσεις. Ενώ η θεματική ειλικρίνεια είναι αδιαμφισβήτητη και οι ερμηνείες εξαιρετικές, η ταινία στερείται της δομικής φρεσκάδας που θα την ανέβαζε πέρα από την ικανή, μελαγχολική κοινωνική ρεαλιστική καταγραφή.