Once (2007)

Το *Once* του John Carney διακρίνεται πρωτίστως ως η άρτια πλατφόρμα για ωμό, βαθιά συγκινητικό τραγούδι, αξιοποιώντας μια αισθητική αληθοφάνειας που επισκιάζει τους περιορισμούς του μικρού του προϋπολογισμού. Η ταινία καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τη λεπτή, άρρηκτη σύνδεση που δημιουργείται μέσα από την κοινή καλλιτεχνική ανάγκη, παρά από ένα συμβατικό ρομαντικό δράμα. Η δύναμή του έγκειται στην ατόφια αυθεντικότητα της ατμόσφαιρας του Δουβλίνου και στην ισχυρή χημεία που πυροδοτείται όταν οι Glen Hansard και Markéta Irglová ερμηνεύουν. Ωστόσο, ο αφηγηματικός μινιμαλισμός της ταινίας αγγίζει συχνά τα όρια της δομικής ευθραυστότητας· η σκόπιμη έλλειψη στιλπνότητας στην κινηματογράφηση με το χέρι μοιάζει μερικές φορές περισσότερο παρατηρητική παρά κινηματογραφικά εύστοχη. Παρόλο που η συναισθηματική απήχηση είναι αδιαμφισβήτητη, οδηγούμενη από κομμάτια όπως το "Falling Slowly", η ταινία θυσιάζει την παραδοσιακή δραματική πολυπλοκότητα για χάρη ενός οικείου νατουραλισμού, καταλήγοντας σε μια γλυκιά, ισχυρή εμπειρία που βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον μουσικό της πυρήνα.