Fractured (2019)

Στο «Fractured», ο Μπραντ Άντερσον προσπαθεί να ανασύρει την προηγούμενη ψυχολογική του οξύτητα, όμως το αποτέλεσμα είναι μια ταινία μηχανικά άρτια, αλλά τελικά παράγωγη, άσκηση του είδους. Η ταινία αντλεί τη δύναμή της από το άμεσο, κλειστοφοβικό άγχος που γεννά το νοσοκομειακό περιβάλλον και την αβεβαιότητα που περιβάλλει τους ισχυρισμούς του πρωταγωνιστή. Ο Σαμ Γουόρθινγκτον πειστικά υποδύεται την κλιμακούμενη παράνοια ενός αναξιόπιστου αφηγητή που μάχεται ενάντια σε μια αντίληψη θεσμικής συνωμοσίας. Ωστόσο, η οπτική γλώσσα παραμένει συχνά επίπεδη, ακολουθώντας μια λειτουργική αισθητική streaming αντί για στυλιστική εφευρετικότητα, κάτι που υπονομεύει την προοπτική για βαθύτερο ατμοσφαιρικό τρόμο. Παρόλο που ο ρυθμός είναι γρήγορος και η ένταση διατηρείται σταθερά, το κεντρικό μυστήριο βασίζεται υπερβολικά σε ξεπερασμένα κλισέ για τη θρυμματισμένη μνήμη και το τραύμα. Κατά συνέπεια, ο αφηγηματικός προορισμός γίνεται προβλέψιμος πολύ πριν την αποκάλυψη, περιορίζοντας τη διαρκή επίδραση της ταινίας και την πνευματική της απήχηση. Πρόκειται για ένα ικανό, αναλώσιμο θρίλερ.