King Petar the First (2018)

Το "Βασιλιάς Πέτρος ο Πρώτος" επιδιώκει να φιλοτεχνήσει έναν μεγαλεπήβολο ιστορικό καμβά, όμως συχνά υποκαθιστά την ουσιαστική κινηματογραφική τέχνη με πατριωτική ευλάβεια. Παρότι η παραγωγή επιδεικνύει αξιοθαύμαστη κλίμακα και σχολαστικά επεξεργασμένη ιστορική λεπτομέρεια, η σκηνοθεσία του Πέτρου Ριστόφσκι παραμένει απογοητευτικά συμβατική, παραδιδόμενη στην αγιογραφία αντί για μια διακριτική ιστορική ερμηνεία. Ο Λάζαρ Ριστόφσκι αποδίδει μια ερμηνεία με επιβλητικότητα και βαρύτητα, ωστόσο το σενάριο συχνά υποβιβάζει σύνθετες πολιτικές προσωπικότητες σε εθνικά αρχέτυπα. Η ταινία διαπρέπει στην απόδοση της εντόνου τραγωδίας της σερβικής υποχώρησης, και ειδικότερα της «Αλβανικής Γολγοθάς», μέσω φιλόδοξων σκηνοθετικών λύσεων, αλλά ο συνολικός ρυθμός της αφήγησης είναι ασταθής και το συναισθηματικό εύρος συχνά φαντάζει επιτηδευμένο. Τελικά, η ταινία λειτουργεί πιο αποτελεσματικά ως εθνικό μνημείο παρά ως ένα συναρπαστικό, παγκοσμίως απήχηση έχον πολεμικό δράμα, στερούμενη την οξεία κριτική ματιά που απαιτείται για μια αληθινά κινηματογραφική επική αφήγηση.