Sibyl (2019)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Sibyl" ξεκινά ως ένα αρχικά ενδιαφέρον ψυχόδραμα που εξερευνά συναρπαστικά θέματα ψυχολογίας και ταυτότητας. Ωστόσο, η σκηνοθέτις παρασύρεται από τον ψυχολογικό λαβύρινθο, φορτώνοντας το σενάριο με υποπλοκές και υπερβολικό, υπονομευτικό χιούμορ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το δράμα να διογκώνεται πομπωδώς και να χάνει την αληθοφάνειά του, χωρίς τελικά να μπορεί να πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά.

Η ταινία της Justine Triet του 2019 αποτελεί μια γυαλιστερή, συχνά εκρηκτική εξερεύνηση της δημιουργικής ορμής, με πρωταγωνίστρια μια μαγευτική Virginie Efira, στον ρόλο μιας ψυχοθεραπεύτριας που αντλεί από τα τραύματα των ασθενών της υλικό για το επόμενο μυθιστόρημά της. Η ταινία διαπρέπει στην εξέταση της ηθικής διάβρωσης που ενέχει η καλλιτεχνική ιδιοποίηση, τροφοδοτούμενη από την πολύπλοκη απεικόνιση του εθισμού και της επαγγελματικής κατάρρευσης από την Efira. Η Triet υιοθετεί ένα κινητικό, σχεδόν φρενήρες οπτικό στυλ που καθρεφτίζει την επιδεινούμενη ψυχική κατάσταση της Sibyl, θολώνοντας επιτυχώς τα όρια μεταξύ του παρελθόντος της, του παρόντος και του μυθιστορήματος που γράφει. Ωστόσο, η αφήγηση, ιδίως στο περίπλοκο δεύτερο μισό που αφορά τα γυρίσματα ιταλικής ταινίας, θυσιάζει κάποιες φορές τη θεματική αυστηρότητα έναντι της μανιακής ενέργειας. Παρόλο που η ταινία προσφέρει εύστοχες, κυνικές παρατηρήσεις για τη συγγραφική ιδιότητα και τα επαγγελματικά όρια, ο αλλοπρόσαλλος ρυθμός της και ο περιστασιακά αυτοσυνείδητος μετα-σχολιασμός εμποδίζουν την επίτευξη της εστιασμένης έντασης που συναντάμε σε μεταγενέστερες δουλειές της Triet. Παραμένει μια συναρπαστική, αν και δομικά άνιση, ψυχολογική μελέτη.