The Lost Daughter (2021)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "The Lost Daughter" ξεχωρίζει για την υψηλή δραματική ένταση της σκηνοθεσίας της Μάγκι Τζίλενχαλ και τις σοκαριστικά ειλικρινείς ερμηνείες των πρωταγωνιστριών της. Αναδεικνύει τον ψυχολογικό εφιάλτη της μητρότητας με ζωντανό τρόπο, θέτοντας καίρια ερωτήματα για τη σύγχρονη "γυναικεία συνθήκη", παρά κάποιες πιθανές σεναριακές συμπτώσεις.

Το εύστοχο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Μάγκι Τζίλενχαλ, βασισμένο στην Έλενα Φεράντε, αποτελεί μια βαθιά ανησυχητική διερεύνηση της μητρικής αμφιθυμίας και της διανοητικής θυσίας. Με τη συνταρακτική, ωμή ερμηνεία της Ολίβια Κόλμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η ταινία υφαίνει σχολαστικά μια ηλιόλουστη, αλλά ψυχολογικά κλειστοφοβική ατμόσφαιρα στην ελληνική ακτογραμμή. Η Τζίλενχαλ χρησιμοποιεί δεξιοτεχνικά αποσπασματικές αναδρομές για να αναλύσει την προηγούμενη εγκατάλειψη της Λέντα, αντιπαραβάλλοντας το ρομαντικό ιδεώδες της μητρότητας με την απομονωτική, καταστροφική πραγματικότητά του. Ενώ η ταινία υπερέχει στην αποτύπωση της εσωτερικής αναταραχής και διαθέτει εντυπωσιακά, σκόπιμα αργά πλάνα, η προσήλωσή της στην αργή ανάδυση του ψυχολογικού τρόμου, κατά περιπτώσεις, κινδυνεύει να οδηγήσει σε αφηγηματική αδράνεια. Επιπλέον, η τελική έμφαση στο φυσικό μυστήριο της κούκλας μοιάζει ελαφρώς λιγότερο ισχυρή σε σχέση με την πολύπλοκη συναισθηματική αρχιτεκτονική που χτίζεται καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας. Παρόλα αυτά, παραμένει μια διεισδυτική, ουσιώδης μελέτη της γυναικείας ταυτότητας και της μεταμέλειας.