Bill Cunningham New York (2011)

Το ντοκιμαντέρ του Ρίτσαρντ Πρες στέκεται επιτυχημένα χάρη στην βαθιά ειλικρίνεια και τη μαγνητική σεμνότητα του κεντρικού του προσώπου, του Μπιλ Κάνινγκχαμ. Η σκηνοθετική προσέγγιση, αν και συμβατική και παρατηρητική, υιοθετεί τη μέθοδο των "κεφαλών που μιλούν" και του οικείου "vérité" υλικού, προκειμένου να συνθέσει ένα ισχυρό, ωμό πορτρέτο αφοσίωσης. Ενώ η ταινία παραλείπει τη στυλιστική καινοτομία, η ευθύτητά της επιτρέπει στην αντισυμβατική, αντι-υλιστική κοσμοθεωρία του Κάνινγκχαμ και την μοναδική του εστίαση στη μόδα ως πολιτισμικό βαρόμετρο να αντηχήσουν χωρίς κινηματογραφικές παρεμβάσεις. Η δομική οικειότητα άλλοτε αγγίζει τα όρια της αγιογραφίας, θυσιάζοντας ευρύτερη κριτική ανάλυση χάριν του σεβασμού. Παρόλα αυτά, η ταινία λειτουργεί ως μια βαθιά συγκινητική περισυλλογή πάνω στην καθαρότητα του σκοπού, αποτυπώνοντας την μοναχική δέσμευση που απαιτείται για τη διατήρηση της καλλιτεχνικής ακεραιότητας μπροστά στην συντριπτική εμπορική πίεση, καθιστώντας την ένα εξαιρετικά συναρπαστικό, αν και στυλιστικά σεμνό, βιογραφικό έργο.