The Ladykillers (2004)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "The Ladykillers" αναδεικνύεται σε μια πανέξυπνα γραμμένη, δεξιοτεχνικά σκηνοθετημένη και απολαυστικά ερμηνευμένη κωμωδία. Θεωρείται ορόσημο του μεταπολεμικού σινεμά και μία από τις καλύτερες δημιουργίες των βρετανικών στούντιο Ίλινγκ.

Η φιλόδοξη επανεφεύρεση της κλασικής κομεντί του Ealing από τους Αδελφούς Κοέν επιχειρεί να συνδυάσει εκλεπτυσμένο λογοτεχνικό διάλογο με χονδροειδές, σχεδόν καρτουνίστικο σλάπστικ, με φόντο το εκθαμβωτικά αποδοσμένο, υγρό Southern Gothic σκηνικό του Ρότζερ Ντίκινς. Αυτή η οπτική σχολαστικότητα είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας, προσδίδοντας στα δρώμενα μια διακριτή, φθίνουσα ομορφιά. Ωστόσο, η αφήγηση συχνά παρεμποδίζεται από την ασυνέπεια στον τόνο· το χιούμορ κλίνει συχνά σε υπερβολική καρικατούρα, όπως αποδεικνύεται από την επιτηδευμένη και αποσπαστική ερμηνεία του Τομ Χανκς ως Καθηγητή Σαρ. Ενώ η Ίρμα Π. Χολ δένει το χάος με μια ερμηνεία επιβλητικού ηθικού βάρους, η ταινία τελικά στερείται την αιχμηρή θεματική ακρίβεια και την αφηγηματική ορμή που χαρακτηρίζουν τα καλύτερα έργα των Κοέν. Παραμένει μια στιλάτη αλλά άνιση άσκηση στην παραδοξότητα που δεν δικαιολογεί ποτέ πλήρως την ύπαρξή της ως ριμέικ.