Everything Everywhere All at Once (2022)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Everything Everywhere All at Once" είναι ένα ευφάνταστο και χαοτικό σινε-υβρίδιο που συνδυάζει περιπέτεια, κωμωδία και πολεμικές τέχνες, σατιρίζοντας τη μυθολογία των υπερηρώων. Αν και εντυπωσιάζει με την οργιαστική του φαντασία και τους αλληγορικούς παραλληλισμούς του με την καθημερινότητα, το τελικό του ξεκαθάρισμα θεωρείται απογοητευτικά απλοϊκό.

Το *Everything Everywhere All at Once* των Daniels αποτελεί μια εκπληκτικά κινητική εξερεύνηση υπαρξιακής αγωνίας, φιλτραρισμένη μέσα από το πρίσμα του τραύματος των γενεών και των άγχων των μεταναστών. Η οπτική του γλώσσα είναι ανελέητα αναρχική, αξιοποιώντας γρήγορες κοπές και αισθητική χαμηλής πιστότητας επιστημονικής φαντασίας για να πλοηγηθεί στην ιδέα του πολυσύμπαντος, συχνά θολώνοντας τη γραμμή μεταξύ βαθιάς φιλοσοφίας και σκόπιμης παραδοξότητας. Παρόλο που ο καθαρός μαξιμαλισμός απειλεί κατά περιόδους να επισκιάσει τον συναισθηματικό πυρήνα – οδηγώντας σε στιγμές στυλιστικής κόπωσης και παιδαριώδους χιούμορ – οι γειωμένες, μεταμορφωτικές ερμηνείες των Michelle Yeoh και Ke Huy Quan αποτελούν την άγκυρα της εκτεταμένης αφήγησης. Η ταινία συνθέτει αριστοτεχνικά το θέαμα της δράσης-κωμωδίας με ένα βαθιά συγκινητικό επιχείρημα υπέρ της ριζικής ενσυναίσθησης εντός της ραγισμένης οικογενειακής μονάδας, εδραιώνοντας τη θέση της ως ένα καθοριστικό, αν και μερικές φορές μανιακό, κινηματογραφικό επίτευγμα της δεκαετίας.