Beyond the Darkness (1979)

Το "Beyond the Darkness" του Τζο Ντ' Αμάτο λειτουργεί ως ένα χαρακτηριστικό δείγμα του ιταλικού exploitation τρόμου, θυσιάζοντας την παραδοσιακή αφηγηματική συνοχή στο βωμό της καθαρής ατμοσφαιρικής κατάπτωσης. Η ταινία κατορθώνει να δημιουργήσει μια αποπνικτική ατμόσφαιρα ψυχολογικής διάλυσης και γοτθικού τρόμου, υποβοηθούμενη από μια αποτελεσματική, αν και συχνά κραυγαλέα, φωτογραφία που εκμεταλλεύεται εσωτερικούς χώρους γεμάτους σκιές και φθινοπωρινά τοπία. Ωστόσο, η αφήγηση είναι θεμελιωδώς κατακερματισμένη, βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό σε τακτικές σοκ – και συγκεκριμένα στην ρητή εξερεύνηση της νεκροφιλίας και της παθολογικής εμμονής – για να διατηρήσει το ενδιαφέρον. Ο Κίεραν Κάντερ προσφέρει μια ερμηνεία που αγγίζει το ξύλινο, υπονομεύοντας συχνά την ψυχολογική ένταση που ο Ντ' Αμάτο επιχειρεί να οικοδομήσει. Παρόλο που διαθέτει μια σπλαχνική, αδιαμφισβήτητη ένταση, τυπική του exploitation σινεμά, οι τεχνικές του αδυναμίες και η εξάρτησή του από ακραία ταμπού περιορίζουν την θέση του ως ποιοτική κινηματογραφική δημιουργία. Παραμένει ένα συναρπαστικό, αν και βαθιά ελαττωματικό, τεχνούργημα της ιταλικής genre υπερβολής της δεκαετίας του '70, αξιολογούμενο περισσότερο για την cult του κατάσταση παρά για την κινηματογραφική του αρτιότητα.