Psycho (1960)

Οι κριτικοί αναδεικνύουν την επιδέξια σύζευξη του φόβου με την αγωνία, καθώς και την ψυχολογική διάσταση του έργου. Υπάρχει ευρεία συμφωνία για τις πρωτοποριακές σκηνοθετικές προσεγγίσεις και τη σημαντική επιρροή του στο κινηματογραφικό είδος. Μέσος όρος: 9.8/10 από 2 κριτικές.

Το *Ψυχώ* του Άλφρεντ Χίτσκοκ παραμένει θεμελιώδες έργο στον κινηματογράφο του τρόμου, αναγνωρισμένο κυρίως για την τολμηρή αφηγηματική παραπλάνηση και το σπλαχνικό σοκ της σκηνής στο ντους. Η διαπεραστική μουσική του Μπέρναρντ Χέρμαν και η ακριβής μονταζιέρα αναβαθμίζουν το υλικό χαμηλού προϋπολογισμού σε υψηλή τέχνη, καθιερώνοντας ένα τρομακτικό πρωτότυπο για τα μεταγενέστερα ψυχολογικά θρίλερ. Ο Άντονι Πέρκινς είναι τρομακτικά εύθραυστος, αλλά ταυτόχρονα απειλητικός, προσφέροντας μία από τις σπουδαιότερες κινηματογραφικές ερμηνείες δυαδικότητας και καταπιεσμένης οργής. Ωστόσο, η ταινία δεν είναι απαλλαγμένη από δομικά ψεγάδια, όταν εξετάζεται με σύγχρονο μάτι. Η εκτενής, κλινική ψυχιατρική εξήγηση που ολοκληρώνει την αφήγηση, αν και απαραίτητη για τις λογοκριτικές απαιτήσεις της εποχής, τελικά διαλύει μεγάλο μέρος της σχολαστικά δομημένης αμφισημίας και του ψυχολογικού τρόμου. Παρά την διδακτική αυτή κατάληξη και την κάπως συμβατική πρώτη πράξη που εστιάζει στην παράβαση της Μαριόν, η επαναστατική προσέγγιση της ταινίας στην αγωνία και την παρακολούθηση εγγυάται την αιώνια, ανησυχητική της δύναμη.