Killers Anonymous (2019)

Το «Killers Anonymous» του Martin Owen επιχειρεί ένα crime caper πνιγμένο στα νέον φώτα και γεμάτο διάλογους, φανερά φιλοδοξώντας να αγγίξει την κινητική ενέργεια και τη δομική ευφυΐα του Tarantino ή του Ritchie. Παρόλο που η ταινία διαθέτει μια οπτικά σικ, στιλιζαρισμένη αισθητική και ένα εντυπωσιακό καστ, που περιλαμβάνει τον πάντα ελκυστικό Tommy Flanagan και την επιβλητική, αν και σύντομη, παρουσία του Gary Oldman, η εκτέλεση υστερεί σημαντικά. Το σενάριο είναι δομικά περίπλοκο, βασιζόμενο υπερβολικά σε εσωτερικές αναδρομές και φλύαρες εκθέσεις που τελικά θολώνουν, παρά φωτίζουν, το κεντρικό μυστήριο. Ο τόνος είναι ασταθής, ταλαντευόμενος άγρια μεταξύ μαύρης κωμωδίας και σοβαρού θρίλερ, χωρίς ποτέ να εδραιώνεται σε έναν συνεκτικό ρυθμό. Λειτουργεί κυρίως ως μια στιλάτη άσκηση σε σπαταλημένες δυνατότητες, προσφέροντας ελάχιστη από την πνευματική ή σπλαχνική ικανοποίηση που υπόσχεται η υπόθεσή της, αφήνοντας τον θεατή με μια αίσθηση παράγωγης απογοήτευσης.