Hannah Gadsby: Nanette (2018)

Το "Nanette" δεν είναι μια συμβατική παράσταση stand-up, αλλά μάλλον ένας καυστικός, θεατρικός μονόλογος που εσκεμμένα ανατινάζει την καθιερωμένη δομή της κωμωδίας. Η Hannah Gadsby στέκεται με ωμή ευαλωτότητα και πνευματική οξύτητα, χρησιμοποιώντας το χιούμορ όχι απλώς για τα αστεία, αλλά ως δούρειο ίππο για να εκτοξεύσει συντριπτικά αληθινά στοιχεία σχετικά με το τραύμα, την ομοφοβία και το βάρος της αυτο-υποτίμησης. Παρότι η σκηνοθετική προσέγγιση της Madeleine Parry είναι αναγκαστικά μινιμαλιστική, αποτυπώνοντας την επί σκηνής ερμηνεία με ωμή σαφήνεια και εστιασμένο φωτισμό, η παραγωγή περιορίζεται οπτικά από τις θεατρικές της ρίζες. Η πραγματική κινηματογραφική του δύναμη έγκειται στην αριστουργηματική αρχιτεκτονική του γραπτού λόγου της Gadsby – μια σφιχτά δεμένη αφήγηση που χτίζει αμείλικτη συναισθηματική ορμή προς ένα κάθαρση, συγκλονιστικό τέλος. Πρόκειται για ένα βαθύ, απαιτητικό έργο που αξιοποιεί τη σκηνή για να εκφράσει ουσιώδεις σύγχρονες αγωνίες.