The Way Back (2020)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "The Way Back" είναι ένα αφόρητα προβλέψιμο δράμα εξιλέωσης, γεμάτο χολιγουντιανά κλισέ. Ο Μπεν Άφλεκ, αν και φιλότιμος, δεν καταφέρνει να προσθέσει βάθος στον διάφανο χαρακτήρα του, με την ιστορία να μένει μελοδραματική και καθόλου πρωτότυπη.

Το "The Way Back" είναι, κατά βάθος, μια μελέτη χαρακτήρα, η οποία αναβαθμίζεται σημαντικά χάρη στην ωμή, αφοσιωμένη κεντρική ερμηνεία του Ben Affleck. Αυτή η ερμηνεία προσδίδει ένα αυθεντικό, βιωμένο βάρος στην απεικόνιση του αλκοολισμού και της βαθιάς θλίψης. Ο σκηνοθέτης Gavin O’Connor υιοθετεί ένα σκόπιμα λιτό και φυσιοκρατικό οπτικό στυλ, αποτυπώνοντας αποτελεσματικά την ερημική εσωτερικότητα του πρωταγωνιστή και τον μονότονο αγώνα της ανάρρωσης. Ωστόσο, η ταινία δυσκολεύεται να υπερβεί πλήρως την καλοπατημένη αφηγηματική δομή του "αθλητικού δράματος λύτρωσης". Ενώ ο συναισθηματικός πυρήνας της προσωπικής κάθαρσης του Jack Cunningham είναι αισθητός, η αφήγηση γύρω από την ομάδα μπάσκετ του λυκείου μοιάζει ανεπαρκώς ανεπτυγμένη και συμβατική, περιορίζοντας τους δευτερεύοντες χαρακτήρες κυρίως σε αφηγηματικά καταλύτες. Τελικά, η ταινία επιτυγχάνει πρωτίστως ως ένα ισχυρό όχημα για τον Affleck, επιτυγχάνοντας γνήσια συναισθηματική απήχηση παρά τις προβλέψιμες αφηγηματικές της κινήσεις.