Sabata (1969)

Η ταινία "Σαμπάτα" αποτελεί ένα κομβικό σημείο στην εξέλιξη του ιταλο-δυτικού είδους (Spaghetti Western), ξεχωρίζοντας για την αδιάκοπη προσήλωση του Τζιανφράνκο Παρολίνι στο θέαμα και τα ευρηματικά " gadgets". Ο Λι Βαν Κλιφ ενσαρκώνει αρχετυπικά τον ομώνυμο, αινιγματικό αντι-ήρωα, χρησιμοποιώντας παράδοξα όπλα – με διασημότερο το περίστροφο τεσσάρων κάννων – για να επιβάλει την κυνική του εκδοχή της δικαιοσύνης. Παρόλο που η ταινία επιδεικνύει αναμφισβήτητη κινητική ενέργεια, ευρηματικό μοντάζ και την αξιομνημόνευτη μουσική του Μαρτσέλο Τζιόμπινι, η αφηγηματική της δομή συχνά υποχωρεί έναντι των μπαρόκ σκηνών δράσης. Αυτή η εστίαση σε "gimmicks" υψηλής αντίληψης, παρά σε βαθιά θεματική διερεύνηση ή ωμό ρεαλισμό, τοποθετεί το "Σαμπάτα" περισσότερο ως ένα στιλάτο, σχεδόν "comic-book" γουέστερν. Η ταινία άσκησε μεγάλη επιρροή χάρη στην οπτική της φινέτσα και την αδιαπραγμάτευτη έλλειψη διακριτικότητας, όμως, κατά στιγμές, θυσιάζει το δραματικό βάρος προς χάριν της απόλυτης φαντασμαγορικής παραδοξότητας.