Flight 666 (2018)

Το «Flight 666» του Παλλατίνα φιλοδοξεί να αξιοποιήσει την εγγενή κλειστοφοβία της αεροπορικής εμπειρίας για να δημιουργήσει υπερφυσικό τρόμο, όμως η υλοποίηση υπονομεύεται σε θεμελιώδες επίπεδο από τις δυσμενείς προϋπολογιστικές περιορίσεις. Η ταινία βασίζεται εκτενώς σε ατελείς, στερεοτυπικούς χαρακτήρες και σε διάλογο που δυσκολεύεται να σπείρει αισθητή ένταση. Από κινηματογραφικής άποψης, ο φωτισμός είναι συχνά επίπεδος, αποτυγχάνοντας να δημιουργήσει την απαραίτητη ατμόσφαιρα, ενώ τα οπτικά εφέ είναι αφαιρετικά πρωτόγονα, υποσκάπτοντας οποιαδήποτε προσπάθεια για διαρκή τρόμο. Αν και η κεντρική ιδέα προσφέρει δυναμικό B-movie, το τελικό αποτέλεσμα θυσιάζει θεματική βαρύτητα και αφηγηματική συνοχή για χάρη φτηνών jump scares και ενός βιαστικού φινάλε. Λειτουργεί κυρίως ως ένα ευτελές είδος άσκησης, υστερώντας στην τεχνική αρτιότητα ή στην εφευρετική σκηνοθεσία που απαιτείται για σοβαρή κριτική αξιολόγηση, παρά τα λίγα σημεία όπου ο περιορισμένος χώρος καταφέρνει στιγμιαία να ανυψώσει την αγωνία.