Spitfire (2018)

Το «Spitfire» του David Fairhead αποτελεί ένα οπτικά μεγαλειώδες ιστορικό ντοκουμέντο, που συνδυάζει αριστοτεχνικά αναπαλαιωμένο αρχειακό υλικό από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με εκπληκτικές σύγχρονες εναέριες λήψεις. Η μέγιστη δύναμη της ταινίας έγκειται στην βαθιά συναισθηματική απήχηση που προκαλεί, ενισχυμένη από τις συγκινητικές μαρτυρίες επιζώντων βετεράνων και την επιβλητική αφήγηση του Charles Dance. Ωστόσο, ως κινηματογραφική τέχνη, η δομή παραμένει σε μεγάλο βαθμό συμβατική, υπακούοντας αυστηρά στην χρονολογική ευλάβεια που αρμόζει σε ένα βρετανικό πολεμικό ντοκιμαντέρ. Παρόλο που ο σεβασμός προς τη μηχανή και τους πιλότους της είναι αισθητός, η αφήγηση κατά περιόδους θυσιάζει την λεπτομερή ιστορική τεκμηρίωση στο βωμό της συντριπτικής νοσταλγίας και του συναισθηματισμού. Πρόκειται για έναν ισχυρό φόρο τιμής στην μηχανική ευφυΐα και την ανδρεία, αλλά ο στιλιστικός συντηρητισμός της εμποδίζει την επίτευξη της δραματικής πολυπλοκότητας ή του κριτικού βάθους που διακρίνει ανώτερες κινηματογραφικές παραγωγές ντοκιμαντέρ.