Rambo: Last Blood (2019)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Rambo: Last Blood" κλείνει την ιστορία του franchise με μια παιδαριώδη σεναριακή αφορμή. Η ταινία προσφέρει ένα déjà vu γραφικών φόνων και ανατινάξεων, με τον 73χρονο Σταλόνε να μεταμορφώνεται σε έναν φονικό "Μακόλεϊ Κάλκιν", κάτι που οδηγεί σε ένα μάλλον αδύναμο φινάλε.

Το "Rambo: Last Blood" απορρίπτει το σύνθετο θεματικό φορτίο των αρχών του franchise, επιλέγοντας αντ' αυτού μια βίαιη, απλοϊκή φαντασίωση εκδίκησης, ριζωμένη σε κοινότοπα εκμεταλλευτικά μοτίβα. Η αφήγηση αρχικά κινείται με σκόπιμα αργό ρυθμό, σκιαγραφώντας την απομονωμένη ζωή του Ράμπο με ελάχιστη συναισθηματική απήχηση, πριν εκραγεί σε μια υπερβολικά αιματοβαμμένη και ηθικά αξεστίαστη τρίτη πράξη. Η σκηνοθεσία του Adrian Grünberg είναι τεχνικά άρτια στη δημιουργία σπλαχνικής δράσης, ωστόσο η ταινία πάσχει από μια διάχυτη αίσθηση ασχήμιας και αφηγηματικής απροσεξίας. Εγκαταλείπει κάθε πρόφαση ψυχολογικού βάθους για φθηνές συγκινήσεις, ανάγοντας τον χαρακτήρα σε μια αδίστακτη μηχανή θανάτου, καθοδηγούμενη από την πιο βασική κινητήρια δύναμη. Ενώ η τελική ακολουθία με τις παγίδες αναδεικνύει αποτελεσματική, αν και αποκρουστική, χορογραφία κασκαντέρ, η ταινία λειτουργεί λιγότερο ως κινηματογραφικό τέλος και περισσότερο ως μια αδικαιολόγητα βίαιη ταινία δράσης-θρίλερ, δίνοντας προτεραιότητα στο σοκ έναντι της γνήσιας δραματικής έντασης.